Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020

ΓΙΑΝΝΕΝΑ | ΙΑΤΡΙΚΗ: ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΗΜΕΡΑ...ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΙ (ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΤΟ «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΔΙ»)



Η πρώτη εξέταση (5/6) ενός από τα πρώτα εξ αποστάσεως εξεταζόμενα μαθήματα (Φυσιολογικό Παιδί), εξελίχτηκε σε φιάσκο. Από την αρχή, κατά τη διάρκεια και μέχρι το τέλος, η κλινική ομάδα που εκείνη τη μέρα εξεταζόταν αντιμετώπισε μόνο προβλήματα, κατάφορες αδικίες και αποκλεισμούς.

Έτσι, όσοι προσπάθησαν να δώσουν, αντιμετώπισαν την εξής κατάσταση: άλλος δεν πρόλαβε να πατήσει το submit και το γραπτό του δεν έγινε δεκτό, άλλος δεν μπόρεσε να μπει στην ώρα έναρξης και έχασε έως και δέκα λεπτά (συνολική εξέταση περίπου 30 λεπτά), άλλος δεν πρόλαβε να απαντήσει και να στείλει τις απαντήσεις, άλλος δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί λόγω ανοιχτών μικροφώνων και καμερών, φασαρίας και απανωτών ερωτήσεων των φοιτητών σε ελάχιστο χρόνο εξέτασης, άλλος (το πιο σημαντικό και κραυγαλέο) πολύ απλά δεν είχε ή δεν μπόρεσε να βρει και να χειριστεί τον «απαραίτητο εξοπλισμό» κ.ο.κ. Και έχουν το θράσος όλη αυτήν την κατάσταση να τη χαρακτηρίζουν «δίκαιο», «ισότιμο» και «αξιοκρατικό» τρόπο εξέτασης.

Από την αρχή της εξεταστικής φάνηκαν πολλά ζητήματα που αντιμετώπισαν όσοι προσπάθησαν να εξεταστούν. Γιατί, οι καθηγητές που έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι κάθε εξεταστικής, κινούνται, ανάλογα με το συσχετισμό πάλης των φοιτητών, σα στρώμα σταθερά απέναντι στα φοιτητικά δικαιώματα. Γιατί, η συγκεκριμένη εξεταστική, σα διαδικασία και πολιτική απόφαση από την πλευρά του συστήματος, έρχεται να επιβεβαιώσει και να επιδεινώσει ακόμα παραπέρα τον αρνητικό για τους φοιτητές συσχετισμό. Να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις και την πρακτική μας την έξαρση της επίθεσης στα φοιτητικά δικαιώματα που προηγήθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα με αφορμή την πανδημία, να την προχωρήσει, αλλά και να προετοιμάσει εκείνη που θα ακολουθήσει. Εντελώς αντίθετα πρέπει να αντιμετωπίζεται από την πλευρά μας, γιατί το τι εν τέλει έγινε στο Φυσιολογικό Παιδί, όπως και σε άλλα μαθήματα, ήταν κομμάτι μιας πολιτικής και μιας κατάστασης και όχι κάποιες αστοχίες και αρρυθμίες, ούτε κάποια «κακή συνεννόηση» σε κάποια «τεχνικά» ζητήματα, όπως θέλουν να μας το παρουσιάζουν.

Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Για αυτό πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη σε λογικές, πρακτικές και απόψεις (που έχουν μια σειρά δυνάμεις με πρώτη και καλύτερη τη ΔΑΠ και την ΚΝΕ) που τάχα αναζητούν «μια άλλη», πιο «δίκαιη» εξέταση, έναν «άλλο τρόπο εξέτασης» ή κάποια «συνεννόηση» με τους καθηγητές και άλλα αποπροσανατολιστικά και αδιέξοδα. Πολύ απλά γιατί αυτοί έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και δεν πρόκειται να τις αλλάξουν από «την καλή τους την καρδιά». Γιατί για αυτό φτάσαμε στο παρά πέντε ή μάλλον στο και πέντε για να δούμε, να συνειδητοποιήσουμε και να αντιμετωπίσουμε ότι τρέχει μια εξεταστική μαζικών αποκλεισμών, ειδικά για τα πιο φτωχά στρώματα.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις, από την πρώτη στιγμή καταγγείλαμε αυτές τις στοχεύσεις και καλέσαμε μαζικά τους φοιτητές να αντισταθούμε σε αυτές, να μη νομιμοποιήσουμε μια τέτοια εξεταστική-αποκλεισμών και να διεκδικήσουμε: αναγνώριση του εξαμήνου, εργαστήρια και κλινικές να θεωρηθούν διδαγμένα, τα μαθήματα του εξαμήνου να κατοχυρωθούν χωρίς εξετάσεις και καμία εξεταστική (ηλεκτρονική, δια ζώσης, με εργασίες ή συνδυασμός τους) να μην πραγματοποιηθεί. Αυτά τα αιτήματα συνεχίζουμε να θεωρούμε τα μόνα σωστά και δίκαια για την πλειοψηφία των φοιτητών και πάνω σε αυτά καλούμε κάθε φοιτητή που προέρχεται από φτωχή και λαϊκή οικογένεια, να συνεννοηθούμε για να παλέψουμε συλλογικά και με κινηματικούς όρους, με όπλο μας τις γενικές συνελεύσεις και τα συλλογικά μας όργανα, για να αντισταθούμε στην επίθεση του συστήματος και με τους όρους που αυτή προχωρά αυτή τη στιγμή.

Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ |Συγκέντρωση 2/6, 12:00 , Πειριφέρεια


Να αναγνωριστεί το εξάμηνο, να κατοχυρωθούν τα μαθήματα! Καμία ηλεκτρονική εξέταση!

Συμφοιτητή – συμφοιτήτρια,
Μπορεί ο πόλεμος με τον «αόρατο εχθρό», όπως μας λένε, να μην τελείωσε, μπορεί η πανδημία να συνεχίζει να είναι παρούσα, μπορεί τα κρούσματα και οι θάνατοι από τον ιό να αυξάνονται, αλλά επιστρέφουμε στην «κανονικότητα». Και «κανονικότητα» σημαίνει επαναλειτουργία όλης της οικονομίας, αυτής που σταμάτησε με την καραντίνα, άνοιγμα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Αυτό είναι το πλαίσιο που μας παρουσιάζουν η κυβέρνηση και τα υπουργεία και μας καλούν να προσαρμοστούμε. Με πρόσχημα, λοιπόν, την «κανονικότητα», την «επιστροφή» θα επιστρέψουμε στις κλινικές και στα εργαστήρια, θα συμμετέχουμε σε μία εξεταστική σφαγείο.
Η δική μας πραγματικότητα λέει άλλα από αυτά που αυτοί προβάλλουν:

  • Δύο μήνες «κλείσιμο» στα σπίτια μας. Με γονείς χωρίς εργασία ή γονείς εξουθενωμένους από τη δουλειά.
  • Δύο μήνες με άγχος, πίεση, φόβο να μην αρρωστήσουμε.
  • Τηλε- εκπαίδευση. Με internet που «σέρνεται», χωρίς εξοπλισμό και τους καθηγητές να βρίσκουν την ευκαιρία για extra μάθημα, ακόμα και κατά τη διάρκεια των διακοπών.
  • Χωρίς συγγράμματα. Το ΦΕΚ του υπουργείου για παράδοση των συγγραμμάτων κατ’ οίκον χωρίς οικονομική επιβάρυνση είναι «κενό γράμμα» αν τα συγγράμματα δεν παραδοθούν ΑΜΕΣΑ. Αφού εξεταστική χωρίς συγγράμματα δεν γίνεται, και βρισκόμαστε ήδη λίγες μέρες πριν την έναρξη της.
Αν, έτσι, είναι η κατάσταση που βιώνουμε εμείς, ποια αναγκαιότητα εξυπηρετεί η πραγματοποίηση της εξεταστικής;

  • Αποδοχή της ταξικής ανισότητας. Όσοι έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν συγγράμματα, εξοπλισμό, γρήγορο internet, θα εξεταστούν και θα περάσουν τα μαθήματα. Οι υπόλοιποι δεν χωρούν στην εκπαίδευσή τους.
  • Εμπέδωση της «κανονικότητας». Της κανονικότητας που επιβάλλει στον εργάτη να πηγαίνει στο εργοστάσιο χωρίς μέσα προστασίας, στο λαό να αποδεχτεί ότι δεν έχει δικαίωμα στη διάγνωση και στα δωρεάν test, στον πρόσφυγα ότι είναι άνθρωπος «δεύτερης κατηγορίας», στο φοιτητή ότι αν προέρχεται από φτωχή οικογένεια δεν έχει δικαίωμα στις σπουδές.
  • Αποθέωση της επιστήμης, της λειτουργίας των πανεπιστημίων και του ρόλου της εξεταστικής. Αφού καλούμαστε να εξεταστούμε στα μαθήματα (που δεν έχουμε διδαχθεί) «βρέξει – χιονίσει». Λες και η εξεταστική, το αντικείμενο σπουδών μας και γενικά η εκπαιδευτική διαδικασία οφείλουν να συνεχίζουν ανεξαρτήτως συνθηκών, σαν «ουδέτερες» διαδικασίες, που δεν επηρεάζονται από την κοινωνία και ό,τι εξελίσσεται σε αυτή.
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα παραπάνω, μαζί με το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ποια θα είναι η υγειονομική κατάσταση της χώρας το αμέσως επόμενο διάστημα και τι θα φέρει η πλήρης επανεκκίνηση της οικονομίας, γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχουν οι όροι να πραγματοποιηθεί εξεταστική και να ολοκληρωθούν τα εργαστήρια και οι κλινικές. Μάλιστα είναι ενδεικτικό ότι και οι ίδιοι αμφιβάλλουν για την επαναλειτουργία των πανεπιστημίων και την διεξαγωγή δια ζώσης μαθημάτων από τον τρόπο που αυτά θα γίνουν αλλά και από το γεγονός ότι αρκετά τμήματα οδηγούνται στην απόφαση τα εργαστήρια να γίνουν και αυτά εξ’ αποστάσεως και όχι δια ζώσης. Συνεπώς, η πραγματικότητα επιβάλλει να απαιτήσουμε από το υπουργείο να μην πληρώσουμε τις συνέπειες της υγειονομικής κρίσης εμείς και οι οικογένειες μας. Δηλαδή, να διεκδικήσουμε οι κλινικές και τα εργαστήρια να θεωρηθούν ότι διδάχθηκαν, την αναγνώριση του εξαμήνου και την κατοχύρωση των αντίστοιχων μαθημάτων.

Το υπουργείο, οι πρυτάνεις και οι καθηγητές όχι μόνο μας καλούν να εξεταστούμε χωρίς να υπάρχουν οι όροι για να γίνει αυτό, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν μία εξεταστική – σφαγείο. Με αφορμή την πανδημία βρήκαν την ευκαιρία να εφαρμόσουν την τηλε- εκπαίδευση και τώρα ετοιμάζουν την τηλε- εξέταση για να ορθώσουν περισσότερους ταξικούς φραγμούς, να εντείνουν την εντατικοποίηση, να διαμορφώσουν την παιδεία των «λίγων και εκλεκτών».
Η τηλε- εξέταση δεν είναι μία «ειδική» συνθήκη στα πανεπιστήμια, δεν είναι κάτι που θα εφαρμοστεί ευκαιριακά, λόγω του ιού. Έρχεται για να μείνει και να χρησιμοποιηθεί, όποτε είναι αναγκαίο. Άλλωστε και τα ίδια τα υπουργικά στελέχη δηλώνουν ότι «η πανδημία έδωσε την ευκαιρία να εκσυγχρονιστεί η εκπαιδευτική διαδικασία που χρόνια τώρα καθυστερούσε». Η διάσταση της τηλε- εκπαίδευσης γίνεται κατανοητή αν δούμε πως εφαρμόζεται η τηλε- εργασία σε πολλές επιχειρήσεις, όπου έρχεται να εντατικοποιήσει την εργασία, να διευρύνει το ωράριο και να εμπεδώσει τη δουλειά στο σπίτι. Ή αν σκεφτούμε τι «πόρτες» θα ανοίξει για πιο ομαλή εφαρμογή του τηλε- συνδικαλισμού, δηλαδή την παραπέρα απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών και την αποπολιτικοποίηση των φοιτητών.
Η τηλε- εξέταση και η εφαρμογή της θα αποτελέσει τομή στην επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα και στο δικαίωμα στις δωρεάν σπουδές. Οι φοιτητές οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο «όχι» στην τηλε- εξέταση και να μην τη νομιμοποιήσουμε, αν δε θέλουμε να:

  • Αποκλειστούν από την εκπαιδευτική διαδικασία χιλιάδες φοιτητές που δεν έχουν τα μέσα να ανταπεξέλθουν, που δεν έχουν τις απαραίτητες δεξιότητες.
  • Αυξηθεί η εντατικοποίηση και οι ρυθμοί σπουδών, να εμπεδωθεί η «σχολειοποίηση» των πανεπιστημίων, το δόγμα «δεν περπατάμε, τρέχουμε».
  • Πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας. Και (όπως έχει ήδη γραφτεί σε επίσημες εφημερίδες) να δοθεί η «δυνατότητα της εύρυθμης εκπαιδευτικής λειτουργίας» με τον τρόπο που το εννοούν αυτοί, δηλαδή χωρίς καταλήψεις, συνελεύσεις φοιτητών, απεργίες και πορείες κτλ.
Με βάση όλα τα παραπάνω υπάρχει η αναγκαιότητα να συζητήσουμε, να πραγματοποιήσουμε μαζικές συνελεύσεις σε ανοιχτούς χώρους, με όλα τα μέσα προστασίας και να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις. Αποφάσεις που θα προβάλλουν τις ανάγκες μας και δεν θα υποτάσσονται στον ρεαλισμό της κυβέρνησης και του συστήματος.

  • ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΞΑΜΗΝΟΥ
  • ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ
  • ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΔΙΔΑΓΜΕΝΑ
  • ΚΑΜΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ



Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020

Να αναγνωριστεί το εξάμηνο, να κατοχυρωθούν τα μαθήματα! Καμία ηλεκτρονική εξέταση!



Συμφοιτητή – συμφοιτήτρια,

Μπορεί ο πόλεμος με τον «αόρατο εχθρό», όπως μας λένε, να μην τελείωσε, μπορεί η πανδημία να συνεχίζει να είναι παρούσα, μπορεί τα κρούσματα και οι θάνατοι από τον ιό να αυξάνονται, αλλά επιστρέφουμε στην «κανονικότητα». Και «κανονικότητα» σημαίνει επαναλειτουργία όλης της οικονομίας, αυτής που σταμάτησε με την καραντίνα, άνοιγμα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Αυτό είναι το πλαίσιο που μας παρουσιάζουν η κυβέρνηση και τα υπουργεία και μας καλούν να προσαρμοστούμε. Με πρόσχημα, λοιπόν, την «κανονικότητα», την «επιστροφή» θα επιστρέψουμε στις κλινικές και στα εργαστήρια, θα συμμετέχουμε σε μία εξεταστική σφαγείο.

Η δική μας πραγματικότητα λέει άλλα από αυτά που αυτοί προβάλλουν:

  • Δύο μήνες «κλείσιμο» στα σπίτια μας. Με γονείς χωρίς εργασία ή γονείς εξουθενωμένους από τη δουλειά.
  • Δύο μήνες με άγχος, πίεση, φόβο να μην αρρωστήσουμε.
  • Τηλε- εκπαίδευση. Με internet που «σέρνεται», χωρίς εξοπλισμό και τους καθηγητές να βρίσκουν την ευκαιρία για extra μάθημα, ακόμα και κατά τη διάρκεια των διακοπών.
  • Χωρίς συγγράμματα. Το ΦΕΚ του υπουργείου για παράδοση των συγγραμμάτων κατ’ οίκον χωρίς οικονομική επιβάρυνση είναι «κενό γράμμα» αν τα συγγράμματα δεν παραδοθούν ΑΜΕΣΑ. Αφού εξεταστική χωρίς συγγράμματα δεν γίνεται, και βρισκόμαστε ήδη λίγες μέρες πριν την έναρξη της.
Αν, έτσι, είναι η κατάσταση που βιώνουμε εμείς, ποια αναγκαιότητα εξυπηρετεί η πραγματοποίηση της εξεταστικής;

  • Αποδοχή της ταξικής ανισότητας. Όσοι έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν συγγράμματα, εξοπλισμό, γρήγορο internet, θα εξεταστούν και θα περάσουν τα μαθήματα. Οι υπόλοιποι δεν χωρούν στην εκπαίδευσή τους.
  • Εμπέδωση της «κανονικότητας». Της κανονικότητας που επιβάλλει στον εργάτη να πηγαίνει στο εργοστάσιο χωρίς μέσα προστασίας, στο λαό να αποδεχτεί ότι δεν έχει δικαίωμα στη διάγνωση και στα δωρεάν test, στον πρόσφυγα ότι είναι άνθρωπος «δεύτερης κατηγορίας», στο φοιτητή ότι αν προέρχεται από φτωχή οικογένεια δεν έχει δικαίωμα στις σπουδές.
  • Αποθέωση της επιστήμης, της λειτουργίας των πανεπιστημίων και του ρόλου της εξεταστικής. Αφού καλούμαστε να εξεταστούμε στα μαθήματα (που δεν έχουμε διδαχθεί) «βρέξει – χιονίσει». Λες και η εξεταστική, το αντικείμενο σπουδών μας και γενικά η εκπαιδευτική διαδικασία οφείλουν να συνεχίζουν ανεξαρτήτως συνθηκών, σαν «ουδέτερες» διαδικασίες, που δεν επηρεάζονται από την κοινωνία και ό,τι εξελίσσεται σε αυτή.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα παραπάνω, μαζί με το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ποια θα είναι η υγειονομική κατάσταση της χώρας το αμέσως επόμενο διάστημα και τι θα φέρει η πλήρης επανεκκίνηση της οικονομίας, γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχουν οι όροι να πραγματοποιηθεί εξεταστική και να ολοκληρωθούν τα εργαστήρια και οι κλινικές. Μάλιστα είναι ενδεικτικό ότι και οι ίδιοι αμφιβάλλουν για την επαναλειτουργία των πανεπιστημίων και την διεξαγωγή δια ζώσης μαθημάτων από τον τρόπο που αυτά θα γίνουν αλλά και από το γεγονός ότι αρκετά τμήματα οδηγούνται στην απόφαση τα εργαστήρια να γίνουν και αυτά εξ’ αποστάσεως και όχι δια ζώσης. Συνεπώς, η πραγματικότητα επιβάλλει να απαιτήσουμε από το υπουργείο να μην πληρώσουμε τις συνέπειες της υγειονομικής κρίσης εμείς και οι οικογένειες μας. Δηλαδή, να διεκδικήσουμε οι κλινικές και τα εργαστήρια να θεωρηθούν ότι διδάχθηκαν, την αναγνώριση του εξαμήνου και την κατοχύρωση των αντίστοιχων μαθημάτων.

Το υπουργείο, οι πρυτάνεις και οι καθηγητές όχι μόνο μας καλούν να εξεταστούμε χωρίς να υπάρχουν οι όροι για να γίνει αυτό, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν μία εξεταστική – σφαγείο. Με αφορμή την πανδημία βρήκαν την ευκαιρία να εφαρμόσουν την τηλε- εκπαίδευση και τώρα ετοιμάζουν την τηλε- εξέταση για να ορθώσουν περισσότερους ταξικούς φραγμούς, να εντείνουν την εντατικοποίηση, να διαμορφώσουν την παιδεία των «λίγων και εκλεκτών».

Η τηλε- εξέταση δεν είναι μία «ειδική» συνθήκη στα πανεπιστήμια, δεν είναι κάτι που θα εφαρμοστεί ευκαιριακά, λόγω του ιού. Έρχεται για να μείνει και να χρησιμοποιηθεί, όποτε είναι αναγκαίο. Άλλωστε και τα ίδια τα υπουργικά στελέχη δηλώνουν ότι «η πανδημία έδωσε την ευκαιρία να εκσυγχρονιστεί η εκπαιδευτική διαδικασία που χρόνια τώρα καθυστερούσε». Η διάσταση της τηλε- εκπαίδευσης γίνεται κατανοητή αν δούμε πως εφαρμόζεται η τηλε- εργασία σε πολλές επιχειρήσεις, όπου έρχεται να εντατικοποιήσει την εργασία, να διευρύνει το ωράριο και να εμπεδώσει τη δουλειά στο σπίτι. Ή αν σκεφτούμε τι «πόρτες» θα ανοίξει για πιο ομαλή εφαρμογή του τηλε- συνδικαλισμού, δηλαδή την παραπέρα απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών και την αποπολιτικοποίηση των φοιτητών.

Η τηλε- εξέταση και η εφαρμογή της θα αποτελέσει τομή στην επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα και στο δικαίωμα στις δωρεάν σπουδές. Οι φοιτητές οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο «όχι» στην τηλε- εξέταση και να μην τη νομιμοποιήσουμε, αν δε θέλουμε να:

  • Αποκλειστούν από την εκπαιδευτική διαδικασία χιλιάδες φοιτητές που δεν έχουν τα μέσα να ανταπεξέλθουν, που δεν έχουν τις απαραίτητες δεξιότητες.
  • Αυξηθεί η εντατικοποίηση και οι ρυθμοί σπουδών, να εμπεδωθεί η «σχολειοποίηση» των πανεπιστημίων, το δόγμα «δεν περπατάμε, τρέχουμε».
  • Πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας. Και (όπως έχει ήδη γραφτεί σε επίσημες εφημερίδες) να δοθεί η «δυνατότητα της εύρυθμης εκπαιδευτικής λειτουργίας» με τον τρόπο που το εννοούν αυτοί, δηλαδή χωρίς καταλήψεις, συνελεύσεις φοιτητών, απεργίες και πορείες κτλ.

Με βάση όλα τα παραπάνω υπάρχει η αναγκαιότητα να συζητήσουμε, να πραγματοποιήσουμε μαζικές συνελεύσεις σε ανοιχτούς χώρους, με όλα τα μέσα προστασίας και να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις. Αποφάσεις που θα προβάλλουν τις ανάγκες μας και δεν θα υποτάσσονται στον ρεαλισμό της κυβέρνησης και του συστήματος.

  • ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΞΑΜΗΝΟΥ
  • ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ
  • ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΔΙΔΑΓΜΕΝΑ
  • ΚΑΜΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ


Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Όλοι στο Εργατικό Κέντρο, 10:30 πμ | Κάλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ) για την Πρωτομαγιά



ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 10:30 στο Εργατικό Κέντρο

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ!

  • 1η Μάη ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ-ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ την προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων μας.
  • Κάτω τα αντεργατικά μέτρα
  • Να μην πληρώσει ο λαός και την καινούρια τους κρίση


Την Εργατική Πρωτομαγιά βγαίνουμε στο δρόμο!



Βιώνουμε μια περίοδο που οι λαοί όλου του κόσμου μετράνε τα δεκάδες χιλιάδες θύματα που άφησε και συνεχίζει να αφήνει πίσω της η πανδημία του κορονοϊού. Ο απολογισμός μέχρι σήμερα έχει αναδείξει ακόμα τις τραγικές ελλείψεις σε υγειονομικό προσωπικό και εξοπλισμό, καθώς και την ανθρωποθυσία εργαζομένων που επέλεξε αυτό το σύστημα και οι διαχειριστές του για να «διασώσουν» την οικονομία του.

Σήμερα οι εργαζόμενοι πέρα από την υγειονομική κρίση έρχονται αντιμέτωποι με την άγρια ταξική επίθεση στα δικαιώματά τους, που εξαπολύει το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και βαθαίνει εν μέσω καραντίνας. Σε αυτή την σκοτεινή περίοδο, λοιπόν, η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία καλούνται και οφείλουν να βγουν να διαδηλώσουν την Πρωτομαγιά. Όχι μόνο για την επέτειο της αιματοβαμμένης εργατικής Πρωτομαγιάς του Σικάγο του 1886, άλλα για τους αγώνες, τις διεκδικήσεις και τις αντιστάσεις του σήμερα.

Είναι υποκριτικό τουλάχιστον όλοι αυτοί που χθες περνούσαν το ένα αντεργατικό νομοσχέδιο πίσω από το άλλο, που πέρασαν το αντί-ασφαλιστικό τερατούργημα, που συνεχίζουν και εν μέσω καραντίνας να απολύουν χιλιάδες εργαζόμενους, να τους αφήνουν εκτεθειμένους στους χώρους δουλειάς χωρίς κανένα προστατευτικό μέσο, δίνοντάς τους επιδόματα- ψίχουλα, να καλούν σήμερα το λαό σε εθνική ενότητα ενάντια στο κοινό «αόρατο εχθρό».

Ο λαός και η νεολαία θυμούνται και ξέρουν καλά ότι αυτοί που σήμερα το παίζουν σωτήρες είναι οι ίδιοι που, συμμορφωμένοι στις επιταγές των ιμπεριαλιστών, διέλυσαν και συνεχίζουν να διαλύουν το σύστημα υγείας, που έκλεισαν δεκάδες νοσοκομεία στη χώρα και σήμερα τους αφήνουν εκτεθειμένους να νοσήσουν. Όλοι αυτοί που σήμερα μας καλούν σε κοινή μάχη απέναντι στον ιό, είναι οι ίδιοι που τόσο καιρό μας φέρνουν φτώχεια, εξαθλίωση, πολέμους. Είναι εκείνοι που γεννούν τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών, που τους φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και που εν μέσω πανδημίας τους αφήνουν πλήρως εκτεθειμένους να νοσήσουν.

Είναι φανερό λοιπόν ότι το απάνθρωπο αυτό σύστημα θέλει να κάνει την κρίση αυτή ευκαιρία για να βαθύνει την επίθεση σε όλα τα επίπεδα. Από τα δημοκρατικά δικαιώματα που στραγγαλίζονται καθημερινά, τη φασιστικοποίηση που εντείνεται όλο και περισσότερο, την περαιτέρω λεηλασία του περιβάλλοντος που σφραγίζεται με το νέο νομοσχέδιο, μέχρι και την επίθεση στην εκπαίδευση, με το νέο πολυνομοσχέδιο που έρχεται με πραξικοπηματικό χαρακτήρα να εντείνει τους ταξικούς φραγμούς και την εντατικοποίηση και να χτυπήσει τα δικαιώματα σε φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικούς. Γι’ αυτό και εμείς οι φοιτητές, οι αυριανοί εργαζόμενοι καλούμαστε να σταθούμε δίπλα στον εργαζόμενο λαό και στη φετινή Πρωτομαγιά. Γιατί σ’ αυτόν το λαό απευθυνθήκαμε και ζητήσαμε την αλληλεγγύη του όταν η κυβέρνηση με τα ΜΑΤ της μπουκάρανε κατ’ εξακολούθησίν στο άσυλο της ΑΣΟΕΕ, σ’ αυτόν το λαό απευθυνθήκαμε και απευθυνόμαστε για τα μέτρα που χτυπάνε τα δικαιώματά μας σε υγεία, παιδεία και δουλειά.

Αν τις προηγούμενες χρονιές η συμμετοχή στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς ήταν αναγκαία, φέτος αποτελεί καθήκον για όλο το λαό τους φοιτητές και τον προοδευτικό κόσμο. Να γίνει η φετινή Πρωτομαγιά η βάση που θα χτίσουμε τους αγώνες μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλουν.

Για να μην συνηθίσουμε την δυστοπία τους σαν κανονικότητα. Να βγούμε στο δρόμο λοιπόν και να φωνάξουμε για τα δικά μας δίκια και τα δίκια της εργατικής τάξης!



Αποθέωση της συνδιοικητικής λογικής...



Ένα από τα πρώτα εργαλεία που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος για να καταστείλει το φοιτητικό κίνημα ήταν η εφεύρεση των οργάνων συνδιοίκησης. Με τα όργανα συνδιοίκησης το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ‘80 ήρθε τάχα να εκδημοκρατίσει τη λειτουργία των πανεπιστημίων, δίνοντας στους φοιτητές δικαίωμα ψήφου στα όργανα των καθηγητών. Αυτό που ήρθε να κάνει στην ουσία, όμως, ήταν να μετατρέψει ένα φοιτητικό κίνημα, που τότε πάλευε και διεκδικούσε, σε συνομιλητή με τους καθηγητές - υλοποιητές της επίθεσης του συστήματος.

Με βάση τα παραπάνω θα περίμενε κανείς, από τότε μέχρι και σήμερα να συμμετέχουν σε αυτά τα όργανα μόνο οι συστημικές δυνάμεις. Κι όμως αριστερές δυνάμεις από την ΚΝΕ μέχρι τα ΕΑΑΚ και τη ΣΣΠ, έχουν παράδοξη τοποθέτηση σε σχέση με το ζήτημα της συνδιοίκησης. Παρόλο που τάχα αναγνωρίζουν την απάτη των οργάνων αυτών, τα νομιμοποιούν συμμετέχοντας και ψηφίζοντας στα όργανα των καθηγητών. Πίσω από μια τέτοια θέση κρύβεται η αυταπάτη, ότι οι φοιτητές στον καπιταλισμό μπορούν να συνδιοικήσουν μαζί με τους καθηγητές το πανεπιστήμιο. Σαν να μην είναι το πανεπιστήμιο στα χέρια της αστικής τάξης. Σαν να είναι κάτι ουδέτερο και αταξικό...

Κάπως έτσι κατατέθηκε σειρά ψηφισμάτων σε ΔΣ σε διάφορους φοιτητικούς συλλόγους από όλες αυτές τις δυνάμεις, που έβαζαν τη συμμετοχή των Διοικητικών Συμβουλίων σε τηλεδιασκέψεις των καθηγητών. Και ηλεκτρονική συνδιοίκηση δηλαδή! Και όλο αυτό, όταν σε όλη τη διάρκεια του προηγούμενου εξαμήνου ακούγονταν μία σειρά φωνές για ηλεκτρονικές συνελεύσεις και ψηφοφορίες. Τα ψηφίσματα αυτά στηρίχθηκαν προφανώς και από συστημικές δυνάμεις στα ΔΣ.

Αντί λοιπόν η ρεφορμιστική αριστερά να προτάξει φοιτητικές συνελεύσεις σε ανοιχτούς χώρους με πλήρη τήρηση μέτρων προστασίας, για να μπορέσουν έστω και οι εναπομείναντες στην πόλη που σπούδαζαν φοιτητές να αποφασίσουν για τη δράση τους, προτείνει ηλεκτρονική και εξ αποστάσεως συνδιαλλαγή με το καθηγητικό κατεστημένο, καταλήγοντας να παρακαλάει για μια θέση στις τηλεδιασκέψεις των καθηγητών.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις είμαστε το μόνο πολιτικο-συνδικαλιστικό σχήμα που καταγγέλλουμε ανοιχτά τα όργανα συνδιοίηκης (αναγράφεται και στα ψηφοδέλτιά μας) σαν όργανα που κάνουν τους φοιτητές συνυπεύθυνους και συνομιλητές με το σύστημα. Το μόνο σχήμα που δεν καλλιέργησε και δεν καλλιεργεί αυταπάτες για τη δυνατότητα συνδιαχείρισης του αστικού πανεπιστημίου από κοινού από φοιτητές και καθηγητές. Το μόνο σχήμα που δεν αντιλαμβάνεται το φοιτητικό κίνημα εγκλωβισμένο στους τέσσερις τοίχους και τα δωμάτια όπου γίνονται συνεδριάσεις καθηγητών και στις τηλεδιασκέψεις τους. Άλλωστε δέκα λύκοι και ένα πρόβατο δεν μπορούν να συναποφασίσουν τι θα φάνε αύριο, πόσο μάλλον σε μια τηλεδιάσκεψη...


«Εκσυγχρονισμός» της εκπαιδευτικής διαδικασίας ή μήπως παιδεία για λίγους κι εκλεκτούς;



Ήδη έχει περάσει ένας μήνας περιοριστικών μέτρων και πανελλαδικού κλεισίματος σχολείων και σχολών και τα ηλεκτρονικά μαθήματα εφαρμόζονται κανονικά. Μέσα σε αυτό το μήνα η επίθεση σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας συνεχίζεται και δικαιολογείται χωρίς καμία ντροπή με το πρόσχημα του κορονοϊού.

Καμία εντύπωση δεν μας κάνει το γεγονός πως σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για το λαό  η κυβέρνηση βρίσκει την ευκαιρία να κάνει το κομμάτι της. Την στιγμή που υπάρχει δυσκολία για απάντηση του λαού μαζικά, περνάει ό,τι μπορεί, για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τους όρους ζωής μας! Τέθηκε μάλιστα προς διαβούλευση και κατατίθεται στις 24/4 το απαράδεκτο πολυνομοσχέδιο που εισάγει σκληρούς ταξικούς φραγμούς στη δευτεροβάθμια και έρχεται να αποκλείσει χιλιάδες μαθητές από την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα ηλεκτρονικά μαθήματα, σε αυτή της αύξησης των ταξικών φραγμών και της εντατικοποίησης. Παρόλο πού έχουν δικαιολογηθεί πάλι με το ίδιο πρόσχημα της πανδημίας κι έχουν περαστεί ως ένα έκτακτο μέτρο ώστε να μην παγώσει για ένα αδιευκρίνιστο διάστημα η διαδικασία της εκπαίδευσης, η αλήθεια είναι ότι έχει πολλές προβληματικές! Το κομμάτι της συνέχισης των μαθημάτων μέσω ηλεκτρονικών πλατφόρμων δεν αναφέρεται σε όλους τους μαθητές και φοιτητές, αφού υπάρχουν παραδείγματα ατόμων που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν είτε λόγω κακής σύνδεσης είτε επειδή δεν έχουν καθόλου πρόσβαση στο ίντερνετ. Μάλλον, το υπουργείο δεν το ενδιαφέρει να έχουν όλοι πρόσβαση στα μαθήματα, αλλά να φαίνεται ότι η εκπαιδευτική διαδικασία συνεχίζει κανονικά.

Ο τρόπος εφαρμογής των ηλεκτρονικών  μαθημάτων φέρνει, όπως είχαμε εκτιμήσει, περισσότερη εντατικοποίησης στους ρυθμούς σπουδών. Οι εργασίες μπαίνουν κανονικά, οι πρόοδοι επίσης, τα προγράμματα μας και τα ωράρια δεν τηρούνται κι ο όγκος της ύλης πολλαπλασιάζεται αντί να μειώνεται. Οι αυθαιρεσίες που γίνονται από τους καθηγητές δικαιολογούνται με το βασικό επιχείρημα της πίεσης του χρόνου για να βγει η ύλη, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από το να χαθεί το εξάμηνο. Φυσικά αυτό χρησιμοποιείται ως απειλή και όχι ως επιχείρημα. Το πιο λογικό για εμάς είναι το αίτημα της μειωμένης ύλης.

Ο όρος ότι πρέπει να συμπληρωθούν δεκατρείς εβδομάδες μαθημάτων, για να έχουν οι φοιτητές δικαίωμα να συμμετέχουν σε εξεταστική πέρασε με τον νόμο Διαμαντοπούλου το 2011. Ήταν κι είναι ένα μέτρο κατά βάση εκφοβισμού των φοιτητών για να μην μπορούν να αντιδράσουν με μέσα όπως οι καταλήψεις.  Όπως και πριν κάποια χρόνια οι φοιτητές έπαιρναν τα πτυχία τους με λιγότερες εβδομάδες μαθημάτων και “η γνώση ήταν λιγότερη”,  έτσι και τώρα μέσα σε αυτή τη κρίσιμη κατάσταση το αίτημα για μείωση της ύλης είναι δίκαιο και υλοποιήσιμο. Δεν είναι η έλλειψη κατάρτισης που μας στερεί επαγγελματικά δικαιώματα, ούτε η «ελλιπής γνώση» του αντικειμένου σπουδών που ευθύνεται για την μεγάλη ανεργία στη χώρα.  

Τα ηλεκτρονικά μαθήματα δεν έρχονται για να λύσουν το θέμα που έχει προκύψει με το κλείσιμο των σχολών, αλλά μάλλον για να το εντείνουν ακόμα περισσότερο. Ακόμα και ένα αίτημα που τα αποδέχεται και ορίζει το να γίνονται με την προοπτική της εξασφάλισης εξοπλισμού ή παροχής δωρεάν σύνδεσης ίντερνετ στους μαθητές και τους φοιτητές, δεν απαντάει στο τι έρχεται να φέρει η καθιέρωση της τηλεκπαίδευσης. Δεν είναι απίθανη η μελλοντική τους εφαρμογή και σε άλλες φάσεις που η κατάσταση με την πανδημία δεν θα αποτελεί πλέον πρόσχημα. Αποτελεί μια βολική για το σύστημα λύση, αφού μέσω αυτών μπορούν να ελαστικοποιούν με μεγαλύτερη ευκολία τα ωράρια, να βάζουν αναπληρώσεις  για τυχόν χαμένα μαθήματα, να «παρακάμπτουν» φοιτητικές κινητοποιήσεις, να καλύπτουν ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό και εξοπλισμό.

Όλα τα μέτρα που περνάει η κυβέρνηση είναι υποτίθεται προς την κατεύθυνση της  “αναβάθμισης”  στον τομέα της Παιδείας. Επί της ουσίας, αποτελούν χρόνιες επιδιώξεις του συστήματος που θέλει την αναπροσαρμογή της εκπαίδευσης χτυπώντας φοιτητικά και εργασιακά δικαιώματα. Η αναπροσαρμογή αυτή αφορά μόνο τους λίγους κι εκλεκτούς και σίγουρα όχι εμάς! Η τηλεκπαίδευση είναι ένα ταξικό μέτρο και έρχεται για να μείνει, για αυτό το λόγο πρέπει να αντιδράσουμε στην εφαρμογή του με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο!

  • ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΔΩΡΕΑΝ, ΙΣΗ, ΠΛΗΡΗΣ, ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ
  • ΟΧΙ ΣΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
  • ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ – ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ
  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ – ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ ΣΦΑΓΕΙΑ
  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ


ΦΟΙΤΗΤΕΣ-ΕΡΓΑΤΙΑ

ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ!

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΗΣ

ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΣΠΟΥΔΕΣ- ΔΟΥΛΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ!